زمانی كه مرحوم حضرت آیة‏اللّه‏ حاج سید حسین بروجردی ـ أعلی اللّه‏ مقامه الشریف ـ حیات داشتند، مرحوم استاد [محمود] شهابی غالبا در قم به خدمت ایشان مشرّف می‏شدند و مرحوم آیة‏اللّه‏ بروجردی هم كه از قدیم ایشان را می‏شناختند و به مراتب فضل و كمال استاد واقف بودند، جامعیت خاصّی برای‏شان قائل بودند.

می‏دانید كه مراجع غالبا اصحاب فتوایی دارند كه با آن‏ها مشاوره می‏كنند. در یكی از این ملاقات‏ها كه اصحاب فتوا هم حضور داشته‏اند، نامه‏ای به محضر حضرت آیة‏اللّه‏ رسید كه در آن، بحثی فقهی عنوان شده بود. وقتی همه نظریاتشان را درباره آن اعلام كردند، حضرت آیة‏اللّه‏ بروجردی از مرحوم شهابی پرسید: نظر شما چیست؟ مرحوم استاد نظریه‏ای ارائه دادند كه كاملاً مخالف آرای دیگران بود. و بعد هنگامی كه احساس كردند همه و از جمله خود حضرت آیة‏اللّه‏ از این مسئله كمی ناراحت شدند، در كمال جدّیت به تشریح عقیده خود پرداختند و آن را به طور كامل توضیح دادند، تا آن‏جا كه بسیاری از حاضران در عقیده قبلی خود به تردید افتادند. به هر حال با پایان گرفتن مجلس، مرحوم شهابی هم خداحافظی كردند و به تهران بازگشتند. چند روز بعد، هنگام نماز صبح، شخصی معمم به منزل ایشان مراجعه كرد و گفت: من از سوی حضرت آیة‏اللّه‏ بروجردی آمده‏ام و پیغامی برای شما دارم. استاد او را به منزل دعوت كردند و آن شخص نامه‏ای به ایشان داد كه در آن، حضرت آیة‏اللّه‏ از مرحوم استاد تشكر كرده و گفته بودند: شما موجب شدید كه ما آن موضوع را پی بگیریم و به چندین كتاب فقهی مراجعه كنیم، تا بالأخره متوجّه شدیم كه حق با شما بوده و درست می‏گفته‏اید؛ لذا خلاف انصاف دیدیم كه آن را به شما اطلاع ندهیم.

آن چه این خاطره را برای من به یادماندی كرد، توجّه به این نكته بود كه علمای بزرگ ما تا چه حد مردمان منصفی هستند و چگونه با حقیقت و سخن درست رو به رو می‏شوند؛ مثلاً شخصیت عظیمی هم چون مرحوم آیة‏اللّه‏ بروجردی، وقتی به صحت و حقّانیت گفتار كسی پی بردند، از او عذرخواهی و استحالت می‏كردند كه همین امر می‏تواند برای همه ما سرمشقی ارزنده و گران‏قدر باشد.

......................................................

ر.ك: شكوه فقاهت، مركز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم ،ص520.