ای مردم، ماه خدا - ماه رمضان - با بركت و رحمت و آمرزش به شما روی آورده است، ماهی كه نزد خدا بهترین ماه ها، روزهایش بهترین روزها، شب هایش بهترین شب ها و اوقاتش بهترین اوقات است .

حضرت آیت الله العظمی سید حسین طباطبایی بروجردی (قدس سره) سیاست را از اسلام جدا نمی­دانست و مسائل سیاسی را با فكری باز و پویا دنبال می ­نمود.

مرحوم حضرت آیه اللّه العظمی آقای بروجردی مرجع وقت جهان تشیع (ره) در آن زمانی كه در شهرستان بروجرد بودند نذر كردند كه اگر خشم و عصبانیت خود را كنترل نكنند و به افراد تندی نمایند یكسال روزه بگیرند.

عداوت و دشمنی حاکمان جور با خاندان مکرم رسول خدا (صلی الله علیه و اله) (سادات) در طول تاریخ اسلام، موجب گردیده است در برهه هایی از زمان عده ای از سادات، به منظور حفظ جان و بقای نسل سادات، سیادت خویش را مخفی کنند از جمله این موارد، خاندان میرجهانی است که حدود سیصد سال دوران اختفاء سیادت ایشان و خاندانشان بوده است.

در سال 1334 (ه . ش)، عده اي از تجار ايراني مقيم آلمان، محضر حضرت آيت الله العظمي بروجردي رسيده و از ايشان درخواست مبلغ براي آلمان كردند و تاكيد داشتند كه اين فرد علاوه بر مسلط بودن بر علوم و معارف ديني، بايد با زبان خارجي نيز آشنا باشد .

ناگهان در فضای قم خبری می‌پیچد: یکی از اساتید مطرح حوزه علمیه نجف به ایران می‌آید. خبر را به آیت‌الله‌العظمی سید محمدحسین طباطبایی بروجردی اطلاع می‌دهند که ایشان پاسخ می‌دهند: تا آقای داماد را داریم؛ قم نگرانی ‌ای ندارد.

حضرت آیت الله سید محمد جواد علوی بروجردی(مد ظله العالی)در دیدار جمعی از اعضای مجمع جهانی شیعه شناسی فرمودند: شیعه باید در مراکز اصلی فکر و تصمیم گیری دنیا حضور داشته باشد.

همزمان با ورود آیةالله العظمی بروجردی به شهر قم، امام خمینی فقه و اصول خارج را تدریس می نمود. مدت 16 سال كه آیةالله العظمی بروجردی مرجعیت كل را داشتند، امام در ترقی و پیشرفت حوزه و مقام مرجعیت نقش اساسی ایفا نمود.

بنده درس آیة اللّه العظمی بروجردی را با دقت می نوشتم. یک روز، شهید مطهری نوشته های مرا دید و خوشش آمد و یک روز بعد از درس، ایشان مرا به آقا معرفی کرد. البته آقای بروجردی مرا قبلا در مشهد دیده بود و زود شناخت.

مرحوم آیت‌الله العظمی بروجردی هیچ ‌گاه به آن اندازه‌ای كه علم فقه را می‌پروراندند، به علم اصول بها ندادند؛ گرچه خود یك اصولی متبحر و چیره‌دست بودند؛ ولی با تسلطی كه بر احادیث داشتند و دقتی كه در استفاده از احادیث می‌كردند كمتر به اصول عملیه تمسك می‌جستند.